SCoB

się zrobił z bloga. To i dobrze. Bo kwartalnik to słowo znajome i znaczące. W przeciwieństwie do słowa "blog". Blog - słowo, nie dość że jest skrótowym i trywialnym zapożyc... (więcej)

się zrobił z bloga. To i dobrze. Bo kwartalnik to słowo znajome i znaczące. W przeciwieństwie do słowa "blog". Blog - słowo, nie dość że jest skrótowym i trywialnym zapożyczeniem, to jeszcze brzmi paskudnie. Jakby na żabę nadepnąć, a wiem o czym mówię, gdyż wczoraj się właśnie w ten sposób przywitałem z wiosną. Kwartalnik. I dobrze. bo się pisze wtedy kiedy ma się coś do powiedzenia, a nie jak "dodałem kolejny wpis na twojej Tablica". Hm, czy porównanie z naszymi piosenkami nie będzie nadużyciem? Bo też piszą się rzadko. Jak ten blog. Kwartalnik. Podsumowuje się kwartalnie. Się gra wciąż. I wciąż coraz lepiej. Aż strach co będzie dalej. Życzenia noworoczne się sprawdzają. I co tydzień, tak jak dziś, się zakłada spraną i znoszoną koszulkę z napisem "on a mission from God", bierze się gitarę, do plecaczka ciuch na zmianę, o, przepraszam- strój sceniczny się bierze, dbać o imydź trzeba, się bierze kartonik płyt, i kabelek, który pewnie zgubię jak zwykle, i się jedzie. Do zobaczenia wieczorem! Mła (mniej)

To już trzy miesiące od ostatniego wpisu! Wierzyć się nie chce. A tyle się działo! Jako takiej relacji nie sklecę tu teraz, bo to ani czas, ani miejsce, ale kilka wspomnień- jak najbardziej.... (więcej)

To już trzy miesiące od ostatniego wpisu! Wierzyć się nie chce. A tyle się działo! Jako takiej relacji nie sklecę tu teraz, bo to ani czas, ani miejsce, ale kilka wspomnień- jak najbardziej.
Pod koniec roku talent menedżerski Kapcia rozkwitł w całej krasie. Graliśmy tak dużo, że muszę zerknąć do kalendarza, żeby sobie przypomnieć najważniejsze sprawy.
Pierwsze występy w elektrycznym składzie, czyli Słodki Całus Od Buby Band- oj, wróciły wspomnienia. I śmiesznie trochę, kiedy słuchacze przychodzą i mówią, że dziwnie im brzmi to nowe brzmienie. Boszszsz! Nowe! Nowe? Do jasnej choinki- toż to my tak gramy od zawsze! Już na pierwszej kasecie Całusa zagrał, nieżyjący już niestety, genialny jazzowy perkusista Jacek Olter („Chłopaki, nie zrozumcie mnie źle- lubię was bardzo, napiję się z wami zawsze i wszędzie, ale nie każcie mi z wami grać już nigdy więcej!”- może dlatego przezywaliśmy go „Bezpośredni”?).
To zresztą była magiczna sesja. I fajna i trudna zarazem. Pamiętam między innymi taki obrazek: wstaję rano (Warszawa), idę do sklepu po serek i bułki, a tu w sklepie ani bułek, ani kefiru i tylko dziwne spojrzenie sprzedawczyni. Na ulicach tłumy- gnają w jedną i drugą stronę, tłok na przystankach, dzieci z tornistrami... Myślę sobie- kurde, o tej porze? No tak, o tej właśnie porze, bo to czternasta. Jak się nagrywa całą noc, to później rano jest o czternastej. Dziś nie ma problemu- o tej porze w sklepach można dostać wszystko. Bo o której jest rano w takim supersamie, czynnym całą dobę? No i konserwacja poszła do przodu- na mojej (najbliższej domu, znaczy) stacji benzynowej, zaraz koło rusztu z kiełbaskami, jest taka witrynka, a w niej zapiekanki: bułka, ser tarty, jakieś salami i coś tam pewnie jeszcze. Opakowana w folię, a na folii naklejka i magiczny napis: „termin przydatności do spożycia: 17 kwietnia 2011”. Kilka miesięcy! Zgroza.
No, ale poza POWROTEM do starego brzmienia mieliśmy też występy w duecie- Kapeć i ja. To było wtedy, gdy Jacek zabrał się za swój dyplom magistra i ciężko pracował. Poznań i Stargard Szczeciński. Żałujcie, że was nie było, względnie cieszcie się, że byliście. To były niezwykle miłe spotkania. Graliśmy już tak- wędrowaliśmy z Kapciem z Łodzi nad zalew jakiś, do baru Bukowina i później do Wągrowca, gdzie na świeżo wyremontowanym rynku, na którym wycięto prawie wszystkie drzewa, bo tak było na przedwojennych fotografiach, graliśmy jako przedgrupa dla spektaklu „światło- dźwięk- sikanie”- o dwudziestej pierwszej odpalano podświetlaną fontannę sikającą w takt muzyki z głośników. I było sporo widzów. Przy fontannie. GPS Kapcia prowadził nas wtedy dookoła Wągrowca i na przejeździe kolejowym, w jakimś miasteczku 20 kilometrów dalej powiedział damskim głosem „Jesteś u celu”.
I jeszcze dwa duetowe grania: Kudowa Zdrój, u Kaśki „Pod Palmami” i w schronisku Pasterka, u Sokoła. To też była przygoda!
A październik to też nasza- z Jackiem i resztą Formacji- nowojorska przygoda. Relacje są jeszcze dostępne na www.formacja.info, więc się nie będę powtarzał, wspomnę może tylko całusowy akcent: już po festiwalu pojechaliśmy do siedziby polonijnego klubu żeglarskiego, gdzie w pubie na barce graliśmy już raczej solowo mały „afterek”. Jacek pojechał do siostry, ja wypłynąłem na zatokę, ale jak wróciłem, siadłem i zaśpiewałem (z pomocą Conora) całkiem sporo całusowych kawałków. Mi się podobało. Kilku ludziom też- sami mi powiedzieli.
Co do „afterków”, to ostatni w tym roku miał miejsce w Starym Porcie w Krakowie. Tradycyjnie już zresztą po występie siedliśmy przy stoliku i śpiewaliśmy to, na co nie było czasu na scenie, lub na co się ktoś spóźnił, lub to, co ludzie chcieli jeszcze raz zaśpiewać z nami. I tak aż do momentu, kiedy definitywnie i nieodwołalnie trzeba było opuścić lokal (podobnie miałem w Nowym Jorku, kiedy z przyjaciółmi Darka Ocetka- i z Darkiem oczywiście- jedną dziewczyną z Festiwalu i jakimiś przypadkowymi widzami, siedzieliśmy i śpiewaliśmy w barze „Fireplace”. Bardzo dużo Całusa, na prośbę strasznie miłych ludzi- znawców tematu, grających i śpiewających samodzielnie zresztą).
Monika i Kasia (w Starym Porcie) uznały ten wieczór (ten ze Starego Portu, bo już się trochę zaplątałem) za niezbyt udany. Według ich teorii koncert Całusa składa się z trzech elementów: 1. występ; 2. afterek; 3. Karwa. I właśnie Karwy, właściciela zespołu, zabrakło. Faktycznie- jak tu uznać taki wieczór za udany?
A! Zapomniałbym o rozwijającej się karierze solowej! Najpierw w Kwadratowej, gdzie graliśmy z Kapciem krótkie solowe programiki, a później na OPPIE, w Warszawie. W tym roku wystąpiliśmy jako Mariusz Kamper i Słodki Całus od Buby. Cóż, po raz kolejny nie mieścimy się w ramach regulaminu. Festiwal Bardów zakłada występy autorów- wykonawców, a nie zespołów. Jednak ani ja, ani Kapeć bez Całusa jako autorzy- wykonawcy nie istniejemy. No taka jest, póki co, rzeczywistość. Na szczęście dzięki Kaśce dało się jakoś przez ten regulamin przecisnąć- mnie w zeszłym roku, a w tym- Kapcia. No i będzie kontynuacja- już w lutym, w Cafe Anioł w Gdyni, w cyklu koncertów „Zawód- poeta piosenki”, wystąpimy z Kapciem, ale w solowych programach, w trakcie jednego wieczoru.
I było jeszcze tyle innych występów i miłych afterków, że nie sposób ich wszystkich wspomnieć.
Za wszystkie spotkania dziękujemy Wam bardzo. I za te tłumne i za te kameralne, i za te bardzo kameralne. I za imprezy w barach i za przemiły wieczór w wiejskim studiu Marioli, podczas nagrań Ciszy Jak Ta.
A w przyszłym roku życzymy Wam i sobie jak najwięcej spotkań. Tych naprzeciwko siebie, kiedy z estrady prawie Was nie widać, za to słychać i tych, kiedy siedzimy sobie w kręgu, jak to od zawsze ludzie robią, by pośpiewać, pośmiać się, powspominać i posnuć plany na przyszłość.
I oby nas na tych spotkaniach przybywało, a broń Boże nikogo nagle nie ubyło.
DO SIEGO ROKU!
Jurkiel (mniej)

Dziś w Klubie Morza Zejman na Wyspie Spichrzów odbywał się niezwykle ciekawy wieczór: promocja antologii poezji morskiej i wieczór autorski dwóch poetek. Niestety... (więcej)

Dziś w Klubie Morza Zejman na Wyspie Spichrzów odbywał się niezwykle ciekawy wieczór: promocja antologii poezji morskiej i wieczór autorski dwóch poetek. Niestety, w tym samym czasie w liceum nr XX w Gdańsku miały miejsce Rockowe Otrzęsiny. Wybór w sumie nie był prosty ale jedyny możliwy, niestety: rock and roll.
I był to rokendrol w czystej postaci: szkolna aula pełna młodzieży w wieku raczej licealnym (impreza umiarkowanie otwarta), z charakterystycznym zapachem unoszącym się w powietrzu (nie, żeby smród- raczej mieszanina młodzieżowych wyziewów i dezodorantów, a także perfum używanych przez chłopców- umiarkowanie, przez dziewczęta- przesadnie). No i KRÓL PRZESTRZENI- wszechobecny HAŁAS.
Zespół wchodzi na scenę, chwyta instrumenty i zaczyna „napier....ć” (zgodnie zresztą z dość wyraźnie i bardzo głośno wyryczanym przez publikę życzeniem). Nie, żeby zaraz jakąś piosenkę- każdy sobie: kto głośniej, kto szybciej, kto fajniej wygląda. Później jeden coś tam do reszty ryczy, „raz, dwa, trzy...” i grają: Metalica, Anthrax, Nirvana i takie tam. Koniec piosenki (mniej więcej równe SRRRU) i ani chwili ciszy! Aż się wzruszyłem- zupełnie jak na próbie Całusa! Koniec piosenki (mniej więcej równe SRRRRU) i Kapeć zaczyna łoić, aż hurtownia dudni. A Czarek się dołącza. I łupią, aż wióry lecą.
Ale do rzeczy: wokal ledwo słychać, więc o rozumieniu nawet nie ma co myśleć, ale to nic: publika śpiewa sobie sama. Wszak zna te kawałki na pamięć!
No i znowu- mnie, staremu belfrowi- wraca myślenie o mundurkach (żeby nie było wątpliwości: jestem za): po co je na siłę wprowadzać- przede mną mniej więcej równo umundurowany oddział młodych metalowców (dwie wersje butów, dwie wersje spodni, dwa kolory koszulek, skóra lub flanela w kratę; włosy- marzenie! u wszystkich prawie tej samej długości).
Z dziewczynami jest trochę inaczej. Tu wersji jest kilkanaście, ale też i powód tego jest oczywisty: czy to panienki w strojach sportowych prosto z SKSu, czy stylowe metalówy, czy „zwyczajne” laseczki, czy lale na obcasach, czy mroczne gotyckie ekstrawaganckie zjawiska (niestety- nawet te stroje nie odciągną uwagi od niektórych cech... no, powiedzmy urody nosicielek)- wszystkie one przybyły w jednym celu: CHŁOPCY! Ci na scenie też: „Dżeryyyyyy jesteś zajebistyyyyyy”, ale przede wszystkim ci na parkiecie. Zgodnie ze stanem rozwoju mózgu ci na parkiecie wrzeszczą jak opętani, latają jak koty z pęcherzem i- cudem boskim unikając kalectwa- kotłują się w młynie. A dziewczęta stojąc w koło przyglądają się, wymieniają uwagi i patrzą- nawet nie z politowaniem, czy pogardą, ale z jakąś taką kobiecą wyższością. I co jakiś czas wychodzą, a to parami, a to grupkami, obejmują się trochę, ale tak jakoś lekko- ROKENDROLOWO.
Trzy zespoły. Raczej się umówiły, żeby nie grać tego samego, ale „Smell Like Teen Spirit”, czy „Sick And Destroy” trzeba zagrać, bo to każdemu idzie najlepiej. I wszyscy wniebowzięci!
Na koniec gwiazda wieczoru- nauczyciel niemieckiego ze swoją kapelą EBOP KLIMATOR. Widać doświadczenie: klarownie, równo, tekst da się zrozumieć- to już nie żarty: „Śmieeeeerć i zniszczeeeenieeee EBOP KLIMAAAATOOOOR siejeeeeee!!!!!” A na ścianie pokaz slajdów z ostatniego koncertu kapeli w Teatrze w Oknie na Długiej. I co jakiś czas slajd z napisem: „(tu nazwisko nauczyciela- nie pamiętam) JEST ZAJEBISTY!” i podpisane dwie uczennice.
Czad! Święto muzyki! Festiwal radości życia! No po prostu warto było i jeszcze raz warto!
Dlaczego o tym piszę? Bo mi się podobało!
I nad wszystkim unosił się duch Chucka Berrego: “HEIL! HEIL! ROCK’n’ROLL!!!!!!!!”
Jurkiel
(mniej)

i oby ostatni. Oby ostatni, bo nosiłem się długo dość z tym co poniżej nastąpi, myśląc, eeee daj spokój, nie warto, każdy i tak wie swoje, Polska przecież i tak została odgórni... (więcej)

i oby ostatni. Oby ostatni, bo nosiłem się długo dość z tym co poniżej nastąpi, myśląc, eeee daj spokój, nie warto, każdy i tak wie swoje, Polska przecież i tak została odgórnie nie tak dawno podzielona równo pół na pół, a nawet dwukrotnie, bo jeszcze na kondominia, a przypuszczalnie w ciągu tygodnia dowiesz się pewnie, że i Pigmeje i Maorysi swój kawał sukna wyszarpali, więc na luz daj, piwo se otwórz, włoskiego progressivu posłuchaj, zalegnij na swej ulubionej kanapce, i już, bo "praw fizyki pan nie zmienisz". A jednak coś się, mimo starań usilnych, po głowie kołace. Bo jak tak szukam szczytu żenady w historii ludzkości, to przychodzi mi na myśl zburzenie Bastylii i czczenie świętem narodowym ludobójstwa na własnym narodzie, noszenie koszulek z Che Guevarą, (dlaczego se kuźwa Rudolfa Hessa nie wydrukujecie?), dlaczego dopuszczalne jest przypięcie sobie sowieckiej gwiazdy, a swastyki już nie, dlaczego niektóre przymiotniki pisze się wielka literą, a inne małą... I mogę tak długo. Każdy może. I bez znaku zapytania, bo to nie są pytania. To są zdania w siódmym przypadku- Wołacz- , który wyobraźcie sobie, nie wiedzieć czemu, poprawnie cichnąc politycznie zanika. A nasze własne ostanie żenady naprawdę nie ustępują miejsca tym Wielkim, bo i "obrońcy" krzyża i przeciwnicy "obrońców" krzyża to moi mili jest szczyt żenady, która sprawia, że w ogóle nie oglądam już telewizji, no chyba że CSI, albo jakiś western, gdzie białe było białe, a nie odwrotnie. I tu by warto zrobić polityczny przytyk za Poetą: "bo w gruncie rzeczy była to sprawa smaku, tak, smaku, który każe wyjść, skrzywić się , wycedzić szyderstwo...", dalej mistrza oszczędzę, bo jeszcze nawiedzałby mnie po nocach za wplątywanie Go w tę mizerną żenadę, jako dajmy na to "bardzo brzydkie dziewczyny o czerwonych rękach" . 31 sierpnia to rocznica podpisania Porozumień Sierpniowych. Na terenie stoczni odbył się koncert, a w zasadzie nie koncert, tylko akademia ku czci Sierpnia 80 (a jakby ktoś nie wiedział czemu to się pisze wielką literą, to pytajcie polonistę). Przyszło jakieś 20000 ludzi. Przypadkowych, bo bilety za darmo właściwie i rozdawane też pewnie po szkołach i fabrykach, więc przekrój naszego kochanego polskiego narodu stał ofiarnie i czekał na słowo, muzykę i na deszcz. I zaczyna się wieczór od przemówień polityków: Komorowski, Wałęsa, Borusewicz... . Taki tłum przed koncertem zawsze jakieś dźwięki z siebie wydaje. Ktoś jest pijany, ktoś flaszkie przemycił, kogoś kobita ruga, ktoś rechoce, ktoś się drze bo kumpla szuka, i takie tam... a tu po każdym przemówieniu oklaski. Nie rzęsiste, ale też nie zdawkowe. Ot, takie dobrotliwe. I ANI JEDNEGO normalnie GWIZDU. Jakże jasny komunikat: "hej, wy tam, mamy gdzieś wasze żenuła. my chcemy mieć święto. my chcemy mieć festyn i się bawić. drukowanymi mamy wam to pisać, do cholery?" Kończyły się wakacje, bawiliśmy się z kolegami w rozbiórkę, czyli demolkę, altanek na działkach wysiedlonych pod budowę dzisiejszej Armii Krajowej |(tzw. przeciąg na Chełm). Latał nad nami śmigłowiec i zasypywał nas deszczem ulotek o nieodpowiedzialnych elementach, które grożą destrukcją, epidemia jest zaś nieuchronna, gdyż się śmieci nie wywozi, a przecież razem musimy dbać i budować, bla, bla, bla... już wtedy zaczęło nam się to rymować ze "srować". Potem poszedłem do domu na obiad i w telewizji zobaczyłem jakiegoś wąsatego gościa z wielkim, groteskowym długopisem z Matką Boską, a potem rodzice i dziadkowie (mieszkaliśmy razem) stanęli na baczność, zatem ja, pierworodny, najwięcej rozumiejący też , za mną rodzeństwo, siostra i brat, i odśpiewaliśmy do telewizora razem ze stoczniowcami Jeszcze Polska nie zginęła... I żadnego kaczyńskiego tam nie widziałem. A dziesięć lat później dziadek Leon powiedział - nie myślałem, że umrę w wolnej Polsce. (mniej)

Gdyby nie różnica między "h" i "ch", byłby to stan po ostrym alkoHolowym melanżu. No i od razu wskoczyło mi to, o czym chciałem później: co za durne słowo &... (więcej)

Gdyby nie różnica między "h" i "ch", byłby to stan po ostrym alkoHolowym melanżu. No i od razu wskoczyło mi to, o czym chciałem później: co za durne słowo "melanż". Macie pojęcie o co chodzi? Ja- umiarkowane.Szedłem wczoraj przez moje dawne podwórko. Takie z piaskownicami, do których raz na rok ciężarówa przywoziła górę piasku, z huśtawkami, takimi, na których siada się na ich końcach, a one balansują, lub- w potrzebie silniejszych wrażeń- doprowadza się je do ostrego walnięcia jednym z końców o ziemię i takiej wiszącej, z dwiema ławeczkami, na których- wbrew zakazom- się stawało i rozhuśtywało się gondolę sporo poza granice zdrowego rozsądku. Stała tam też taka jakby fala z wygiętej drabiny i to, co najważniejsze: drabinki, na których można było godzinami siedzieć. A dla wtajemniczonych był jeszcze trzepak za śmietnikiem. Dozorca Hoczaj pilnował, żeby nie wchodzić na trawę. Do dziś pamiętam, jak po raz pierwszy porwaliśmy jego słynny pęk kluczy, którymi w nas rzucał. Podwórko było wysypane mieszaniną piasku ("nie wolno wyrzucać piasku poza piaskownice!" Hoczaj) i jakiegoś brudnego żwiru. Tam, ciągnąc za sobą jedną nogę, krokiem dostawnym, wytyczało się trasy wyścigów kapsli: wysoko wyrobione bandy na zakrętach, odcinki specjalne- bez band, z narysowanymi kreskami- no po prostu "kaple". Obok tej fali jakiejś, rysowało się kółko, w którym (i w najbliższej okolicy) deską ze skrzynki i jakimś patykiem grało się w "państwa- miasta" i jakąś odmianę palanta.Dziś nie ma śladu po urządzeniach (i tak pewnie nie mieszczą się w normach), całe podwórko zarosło bujną trawą, a w piaskownicach prawie powstały klomby. Śladu po moim dzieciństwie! No i właśnie- żal? Raczej nie. Nostalgia, melancholia- tak. No i w tym nastroju, to już mogę napisać dla Całusa całkiem wesołą (jak na nas) piosenkę.Przychodzą same, ot tak po prostu, albo męczą niedokończone, aż wymęczą się w jakąś akceptowalną formę. Od jakiegoś czasu chodzą za mną dwa wiersze. Siedzimy więc w Bieszczadach i rozmawiamy (Dołżyca, zdaje się). No i mówię o tych wierszach niby głośno i do wszystkich, ale tak naprawdę, to do Kapcia. I on mi mówi- zrób z tego piosenkę. Nagle nieśpiewalny wiersz zaczyna się układać w zwrotki... Myślę, że będzie już niedługo piosenką.Kiedy odszedłem z Całusa do Szeli (mam wrażenie, że o takich rozstaniach tylko ten odchodzący, zostawiający innych na lodzie, myśli, że są "przyjacielskie"; zresztą jakoś o tym szczerze nie rozmawiamy), przez długi czas nie napisałem (mimo starań- "odchodzę, ale będe nadal dla was pisał..." no, takie tam) ani słowa. Po powrocie, w jakieś dwa miesiące powstało wszystko, co napisałem na "Pańską".Taki związek, który otwiera w nas to, czego się nie spodziewaliśmy, który "łączy na całe życie", jak z kumplami z podwórka, jest czymś szczególnym. O grze w kapsle, o podwórkach powstają coraz częściej smętne piosenki- cóż, gwiazdy estrady nie mają już czterdziestu lat, a podwórkowe wspomnienia pochodzą z całkiem innej epoki i z ubiegłego wieku, więc nadają się na taką obróbkę. Tylko czemu każą nam myśleć o kumplach, kolegach, przyjaciołach, słowami "chemiczni bracia", czy "bracia krwi"? No co to za bzdura? Tylko dlatego, że "chemical brothers"? Czy (Niech żyje Boss!) "blood brothers"? Chemiczny, to może być Ali- dawny kucharz z Biesiska.No i w ten sposób mi się zapętliło- od słowa, do słowa. Swoją drogą Melancholia to mogło by być piękne imię. Przez Urząd Stanu Cywilnego się tego raczej nie przepchnie, ale na przykład dla jachtu?Jurkiel (mniej)

jak powiedział Jan Himilsbach we Wniebowziętych. Ironicznie dość, bo wojsko nie łączyło niczego z niczym wówczas. Ale dziś chodzi o to, że spotykasz człowieka, którego znasz ni... (więcej)

jak powiedział Jan Himilsbach we Wniebowziętych. Ironicznie dość, bo wojsko nie łączyło niczego z niczym wówczas. Ale dziś chodzi o to, że spotykasz człowieka, którego znasz niemal ćwierć wieku, a niewidzianego od wielu lat, który nie chodził z tobą do szkoły, na studia nie uczęszczał, nie wiesz za bardzo gdzie pracuje, jak mu się w życiu układa, jak tam żona, dzieci, czy wszyscy w dobrym zdrowiu, i tak dalej. A co wiesz? To, że się prześpiewało i przegadało kiedyś kilka nocy, że wiesz, że on wie, że lepiej czasem nie gadać tylko wziąć gitarę i zaśpiewać. Że nucisz, a jak umiesz (jeśli się nie zapomniało) to i śpiewasz te same piosenki. Piosenki, które przyszły razem z nim, z jego miastem, przyjaciółmi i wrosły w twoją pamięć razem z jego imieniem, twarzą, głosem... I spotykasz człowieka, i przy piwku siadasz,- i jakby to było wczoraj, jakby lata nie upłynęły- nie trzeba szukać tematów do rozmowy- samo się dzieje wszystko, z tematu na temat, z dowcipu na dowcip, z wspomnienia w wspomnienie. Płynie rzeka. Jeździmy sobie od czasu do czasu po przeglądach, festiwalach.Spotykamy przeróżnych z tego naszego "poetyckiego", nazwijmy to, kręgu wykonawców, i nie ważne, czy gość gra długo, tzw. gwiazda, czy całkiem młody na dorobku świr- artysta, jest luz, sympatia, peace and love. No miło jest. Żadnych kwasów. I znowu: spotykasz człowieka, i przy piwku siadasz,- i jakby to było wczoraj, jakby lata nie minęły, albo odwrotnie, jakby lata upłynęły już te, które nadejdą (chyba się trochę pogubiłem w czasoprzestrzeni). Wykonawcy? a co tam wykonawcy! Słuchacze! (gdyż nazwać tych co słuchają i przychodzą zwykłymi "fanami" po prostu nie uchodzi). A słuchacze, którzy jakże często ŻYJĄ tymi, i Z tymi piosenkami? Cały czas mamy wrażenie, że wszystkich, którzy przychodzą nas słuchać znamy po imieniu. A przynajmniej z widzenia :) I się rozmawia. Imprezuje czasem, a i owszem. I przychodzą nowi, pojawiają się po latach dawno niewidziani, I znowu: spotykasz człowieka, i przy piwku siadasz,- i jakby to było wczoraj, jakby lata nie minęły... Popatrzcie jak nam daleko do tych co na imieniny nie mają kogo zaprosić oprócz znajomych z pracy. (mniej)

Podróżując po naszym pięknym kraju (krajową jeden lub siedem, jakby nie było innych dróg) rozmawiamy sobie o tym i owym. Rodzą się plany na przyszłość, co można by zrobić, a c... (więcej)

Podróżując po naszym pięknym kraju (krajową jeden lub siedem, jakby nie było innych dróg) rozmawiamy sobie o tym i owym. Rodzą się plany na przyszłość, co można by zrobić, a co nie, snujemy wizje, ścierają się koncepcje, czasem nawet coś z tych rozmów wynika.
Jakiś czas temu doszliśmy do wniosku, że skoro chcemy nagrać nowy materiał na płytę, bo od autorskich "Równoległych" jakby nie patrzeć już 4 lata minęły - więc czas najwyższy, to przecież nie będziemy brembrać na akustyczne gitarki, akordeon i harmonijkę. SEKCJA potrzebna jest. I tak sobie rozmawiamy, jak, z kim, kiedy, co, – AŻ TU NAGLE, i to niejednokrotnie, więc nie można mówić o przypadku, akurat w tym dokładnie rozmowy momencie przychodził od takiego jednego perkusisty SMS lub dzwonił telefon. Dało nam to do myślenia.
Czarkowi, młodemu basiście. który grywa czasem z Formacją, i po rozlicznych jam session trójmiejskich się obija daliśmy zadanie wybrania sobie perkusisty, z którym dobrze mu się gra. Jakieś dwa tygodnie temu zadzwonił telefon i Głos w słuchawce oznajmił, że taki jeden młodzian zaproponował mu granie w Całusie. Było wiele radości, po czym Głos stwierdził, że w zasadzie to bardzo chętnie i z przyjemnością wielką. Ja na to, że porozmawiam z chłopakami i dam znać... Wiecie, takie tam pitupitu na wesoło, bo wynik rozmowy był wiadomy wszak. Porozmawialiśmy więc, zadzwoniliśmy i powiedziałem Głosowi w słuchawce „no to jesteś przyjęty”.
Perkusista nazywa się Adam Skrzyński-Paszkowicz.
Witaj w domu, Szkielet. I jak tu nie wierzyć w znaki i nieuchronność przeznaczenia? Mła. (mniej)

„A teraz szybko, zanim dotrze do nas, że to bez sensu.”Panie i Panowie, otóż oświadczam, że miłościwie nam panujący Jego Ekscelencja Lemur wyjątkowo nie ma racji! Wszystk... (więcej)

„A teraz szybko, zanim dotrze do nas, że to bez sensu.”Panie i Panowie, otóż oświadczam, że miłościwie nam panujący Jego Ekscelencja Lemur wyjątkowo nie ma racji! Wszystko ma sens. Każde z pozoru najbardziej niemądre, o brzeg totalnego zdziecinnienia zahaczające, na pierwszy rzut oka skazane na niepowodzenie, skażone tragicznym zwątpieniem działanie ma sens! Wiem to na pewno. Mało jest rzeczy, których jestem pewien, spraw, o których mogę powiedzieć, i pokazać palcem z bezwzględnym przekonaniem „to jest właśnie TO”, więc kiedy taka refleksja mnie naszła postanowiłem się podzielić tym odkryciem z bezosobowym bytem blogo-internetowym. To mój pierwszy raz i czuje się dość dziwnie. Coś jakbym pisał w kosmos. Co zresztą także ma sens po niedzielnym obniżeniu poziomu mego chaosu, kiedy to rozpłynąłem się pyłem gwiezdnym we wszechświecie.
Dobra. Dość tych bredni. Przynajmniej odrobinę ku tematu postu powracam.
Refleksja to rzecz mi obca, gdyż i ja, i meine liebe freund Jurkiel cechujemy się raczej zupełnym brakiem refleksji, a tu niespodzianka: jasna jak wschodzące, świecące prosto w oczęta czerwcowe słoneczko konkluzja: wszystko ma sens. Wiem to od ostatniego bazunowego weekendu. Bijemy się w piersi. Wkradło się w nas zwątpienie, czy „Ot tak po prostu” ma jeszcze sens, czy warto? Wiele tych „czy” kołatało się nam po myślach i rozmowach, i nagle od pierwszych dźwięków sobotniego koncertu, od pierwszego C z piosenki „Lato” , po ostatni akord „Zwiewności” na bis, wszystko rozwiało się jak poranna gmła. Liczyła się tylko Muzyka. I tak ma być. Zero zwątpień. Wszystko ma sens. I to dzięki Wam, droga Publiczności, którzy wstajecie z ugrzanych karimatek i kocyków, i podchodzicie pod scenę, żeby być bliżej, bo nie musi wcale być równo, ślicznie i czysto, ważne, żeby właśnie z sensem było, a sensu wysypał się na nas w sobotnią noc cały kurde wagon. Dziękujemy. Tego się nie zapomina. (mniej)

Miało być co poniedziałek i już nie jest. Ale też ostatnie dni pełne wrażeń. No to zaczynamy.Ostatnie wysonie* spędziliśmy w siodle. Piątek- koncert dobroczynny w Głogowie. Janka, Staszek i ... (więcej)

Miało być co poniedziałek i już nie jest. Ale też ostatnie dni pełne wrażeń. No to zaczynamy.Ostatnie wysonie* spędziliśmy w siodle. Piątek- koncert dobroczynny w Głogowie. Janka, Staszek i cała reszta ekipy ze stowarzyszenie "Kłos" dwoją się tam i troją, żeby pomagać i dobrze się przy tym bawić. Zbieraliśmy kasę na leczenie nieletniego (bardzo) Klaudiusza. Udało się w kilka kapel podczas koncertu na zamku w Głogowie uzbierać tego nawet sporo. Później afterek w Serbach u gościnnych Elwiry i Maćka (czyli "u Maćków", jak mawiano przed wojną). Tuż za wałem przybierała i opadała rzeka, w miejscowościach po drodze jeszcze worki z piaskiem w drzwiach, wały przesiąkały a łąki podmakały. Komary RYPAŁY.My z Jacusiem mieliśmy wycieczkę wiązaną: z Głogowa trzeba było się dostać na rano do Szczecina, żeby popływać na oldtimerach i pośpiewać sobie. To już klimaty z innej bajki i przy innej okazji, ale ale... Ruszyliśmy koło 5 rano i na rogatkach Głogowa padł nam alternator (oczywiście nie wiedzieliśmy tego- powiedział nam później mechanik). No to zwrot przez rufę i do Serb. Tam próba wydzwonienia kogokolwiek, kto mógłby nam pomóc. A wiecie- Kapeć i Maćkowie jeszcze się nie położyli, a reszta juz nie do podźwignięcia. Kapeć bohaterski i zpełnym zaangażowaniem próbował wydzwonić Jankę, ale niestety. Później okazało się, że miał zły numer. Ale próbował. W końcu udało się i jak zwykle nieocenieni Głogowianie przybyli pod okienko z zapasowym autem. Zdążyliśmy.Po rejsach w autko i do Poznania, dokąd już przybył Medyk (ze Szwecji)i Kapeć (z Głogowa). Oraz Conor (z Formacji, a geograficznie- z Gdyni). W Domu Harcerza (impreeezaaa...) graliśmy koncert dla urodzinowych gości. W sumie ciekawie, choć ja spięty, bo gorąca linia z mechanikiem. Nocleg na obrzeżach Poznania- znowu gościnność wielka i rano, z gospodarzem na giełdę samochodową- to dopiero folklor!- po części, któe jak zawsze okazały się prawie nieosiągalne, dwa razy droższe i w rezultacie nie takie.Z alternatorem do Głogowa (bez Kapcia i Medyka, bo Całus zakończył swą jazdę) no i tam: jeszcze pół godziny, jeszcze pół godziny..., małe pół godzinki... i tak zeszło, że prawie nie zdążyliśmy na wieczór do Szczecina. Ale to inna historia.A we środę (siedzimy sobie z Jackiem na piwku w ogrodzonej i pilnie strzeżonej piwiarni na Bemowie, aż tu koło nas rozlega się skandowanie: "środa, środa, środa!"- metale cieszą się, że już środa, a nie, żeby im "Środę" zagrać:))))) ) WIELKA CZWÓRKA. 7 godzin metalu w osiemdziesięciotysięcznym tłumie. Nawet jeśli to nie jest Twoja muza, to robi wrażenie. I można się nawet ubawić. I spotkać znajomych. Ale Kapcia i Medyka (bo na tej pielgrzymce był cały Całus) nie udało się namierzyć. Trudno. Spotkamy się jutro w Łodzi:))))No i tak nam mijają dni. W dużym skrócie i z pominięciem wielu, jakże istotnych szczegółów.Niech moc będzie z WamiJurkiel (mniej)

...spaceruje pani z panem. To oczywiste. Myśmy tam nie spacerowali. Normalnie- nie pojechaliśmy do Zakopca, bo nie było po co. W końcu koncert graliśmy na Głodówce, czyli tak mniej wi... (więcej)

...spaceruje pani z panem. To oczywiste. Myśmy tam nie spacerowali. Normalnie- nie pojechaliśmy do Zakopca, bo nie było po co. W końcu koncert graliśmy na Głodówce, czyli tak mniej więcej w Bukowinie. Tatrzańskiej. Z perspektywy Trzymieścia, to prawie to samo, co Zakopane. Tak jak dla Krakowiaków (prawie Zakopane), czy ktoś mieszka w Gdańsku, czy w Gdyni, to właściwie bez różnicy. 25 kilometrów. To jest różnica. Wczoraj jechałem zagrać z Jaku-Boskim w Contraście i po raz kolejny dziwiłem się, jak to daleko.Wracamy w góry (prawie). Kto na Głodówce nie był, ten pewno nie wie, jak tam fajnie. Najpiękniejsze są widoki. Tyle, że te akurat były wyłączone. Zasięg- do pierwszego smreka. Tak było we czwartek, kiedy to graliśmy- z powodu deszczu- nie na scenie, a w jadalni. Tak było w piątek- jedyny dzień, kiedy mogliśmy iść w góry. Nie poszliśmy. Pojechaliśmy- dzięki wytrwałości Agaty i Lumbago i propozycji Ziuty (chyba)- do knajpy Bury Miś. "Knajpa" to nie jest najlepsze słowo. Trochę galeria, trochę restauracja, w każdym razie miejsce fantastyczne (w znaczeniu "nierzeczywiste") i niezwykle gościnne. Radykalna metamorfoza złomu. I to złomu w każdej postaci: od czołgowych łańcuchów jakichś, po tajemnicze urządzenia szpitalne.A w sobotę- czas wyjazdu do Krakowa (prawie w górach, jak dla mnie), gdzie wyskoczyliśmy z tortu jako prezent ślubny. No i wesele:) Już drugie zdaje się w dorobku SCOB. Wisła przepełniona nie tylko zachwytem dla "polskiej krainy", przez którą "płynie, płynie". Barka- imprezownia solidnie zacumowana, więc zabawa na całego.Przy temacie "góry- Głodówka- impreza" zawsze pojawia się (zawsze!- od jakiegoś czasu) temat spotkania z Peżotem w schronisku w Piątce. Ekipa nieznana nam (im- tym, którzy byli tam wtedy) wcześniej ale posiadająca zbliżony bagaż pokoleniowych doświadczeń i podobną frazę prozatorską. Narracja zwykle kończyła się zdaniem (w przypadku ekipy Peżota i SCOB): aleśmy się później...Niektóre opowieści powinny zaczynać się od baardzo podobnego: aleśmy się przedtem...Jurkiel (mniej)

stacyjka- stacja benzynowa; zawsze po tej stronie, po której jedziemy. No, chyba, że jesteśmy w ogromnej potrzebie, ale brzydzimy się przekraczać oś jezdni;gosia- żołądkowa gorzka; ta... (więcej)

stacyjka- stacja benzynowa; zawsze po tej stronie, po której jedziemy. No, chyba, że jesteśmy w ogromnej potrzebie, ale brzydzimy się przekraczać oś jezdni;gosia- żołądkowa gorzka; tak mawia się w różnych innych samochodach, ale nada się na potrzeby bloga. (mniej)

Tak sobie jeździmy po kraju, już to we dwóch, już to we trzech, rzadziej we czterech, spotykamy się z ludźmi, czasem gadamy, kto potrafi, ten rozmawia i śladu po tym nie ma. Najczęści... (więcej)

Tak sobie jeździmy po kraju, już to we dwóch, już to we trzech, rzadziej we czterech, spotykamy się z ludźmi, czasem gadamy, kto potrafi, ten rozmawia i śladu po tym nie ma. Najczęściej na szczęście.Ostatnio w Starym Porcie (Kraków) koleżanki od stolika (znane nam już od bardzo dawna) obiecały się odezwać. I się- jak się domyślacie- nie odezwały. No to ja postanowiłem się odezwać i ruszyć z blogiem.Nie wpisuję się już od dłuższego czasu na księgi gości, na "forumach" nie wpisywałem się nigdy (no nie- raz się wpisałem) i takie formy istnienia w przestrzeni niezbyt mnie bawią, ale co robić- obowiązek obowiązkiem jest i blog nasz musi posiadać tekst. Tylko o czym tu pisać? O ty,że pociągi są do niczego i zwykle nie o tych godzinach, kiedy są potrzebne, to już pewnie sami wiecie. Że w przydrożnych knajpach jada się dobrze albo źle, że jest tanio albo drogo, to też już wiadomo nie od dziś i Wam i nam. No, może nigdy jeszcze nie struliście się na stacyjce* podrabianą wódką (gosią*), ale co to znowu za wyczyn?No i właśnie. To po co pisać? Ja nie wiem. Ale popiszę trochę, może się wciągnę. A jeśli nie- trudno. Odpuszczę sobie.I tyle tego pisania na początek.Niech moc będzie z WamiJurkie (mniej)