SCoB

„A teraz szybko, zanim dotrze do nas, że to bez sensu.”Panie i Panowie, otóż oświadczam, że miłościwie nam panujący Jego Ekscelencja Lemur wyjątkowo nie ma racji! Wszystk... (więcej)

„A teraz szybko, zanim dotrze do nas, że to bez sensu.”Panie i Panowie, otóż oświadczam, że miłościwie nam panujący Jego Ekscelencja Lemur wyjątkowo nie ma racji! Wszystko ma sens. Każde z pozoru najbardziej niemądre, o brzeg totalnego zdziecinnienia zahaczające, na pierwszy rzut oka skazane na niepowodzenie, skażone tragicznym zwątpieniem działanie ma sens! Wiem to na pewno. Mało jest rzeczy, których jestem pewien, spraw, o których mogę powiedzieć, i pokazać palcem z bezwzględnym przekonaniem „to jest właśnie TO”, więc kiedy taka refleksja mnie naszła postanowiłem się podzielić tym odkryciem z bezosobowym bytem blogo-internetowym. To mój pierwszy raz i czuje się dość dziwnie. Coś jakbym pisał w kosmos. Co zresztą także ma sens po niedzielnym obniżeniu poziomu mego chaosu, kiedy to rozpłynąłem się pyłem gwiezdnym we wszechświecie.
Dobra. Dość tych bredni. Przynajmniej odrobinę ku tematu postu powracam.
Refleksja to rzecz mi obca, gdyż i ja, i meine liebe freund Jurkiel cechujemy się raczej zupełnym brakiem refleksji, a tu niespodzianka: jasna jak wschodzące, świecące prosto w oczęta czerwcowe słoneczko konkluzja: wszystko ma sens. Wiem to od ostatniego bazunowego weekendu. Bijemy się w piersi. Wkradło się w nas zwątpienie, czy „Ot tak po prostu” ma jeszcze sens, czy warto? Wiele tych „czy” kołatało się nam po myślach i rozmowach, i nagle od pierwszych dźwięków sobotniego koncertu, od pierwszego C z piosenki „Lato” , po ostatni akord „Zwiewności” na bis, wszystko rozwiało się jak poranna gmła. Liczyła się tylko Muzyka. I tak ma być. Zero zwątpień. Wszystko ma sens. I to dzięki Wam, droga Publiczności, którzy wstajecie z ugrzanych karimatek i kocyków, i podchodzicie pod scenę, żeby być bliżej, bo nie musi wcale być równo, ślicznie i czysto, ważne, żeby właśnie z sensem było, a sensu wysypał się na nas w sobotnią noc cały kurde wagon. Dziękujemy. Tego się nie zapomina. (mniej)

Miało być co poniedziałek i już nie jest. Ale też ostatnie dni pełne wrażeń. No to zaczynamy.Ostatnie wysonie* spędziliśmy w siodle. Piątek- koncert dobroczynny w Głogowie. Janka, Staszek i ... (więcej)

Miało być co poniedziałek i już nie jest. Ale też ostatnie dni pełne wrażeń. No to zaczynamy.Ostatnie wysonie* spędziliśmy w siodle. Piątek- koncert dobroczynny w Głogowie. Janka, Staszek i cała reszta ekipy ze stowarzyszenie "Kłos" dwoją się tam i troją, żeby pomagać i dobrze się przy tym bawić. Zbieraliśmy kasę na leczenie nieletniego (bardzo) Klaudiusza. Udało się w kilka kapel podczas koncertu na zamku w Głogowie uzbierać tego nawet sporo. Później afterek w Serbach u gościnnych Elwiry i Maćka (czyli "u Maćków", jak mawiano przed wojną). Tuż za wałem przybierała i opadała rzeka, w miejscowościach po drodze jeszcze worki z piaskiem w drzwiach, wały przesiąkały a łąki podmakały. Komary RYPAŁY.My z Jacusiem mieliśmy wycieczkę wiązaną: z Głogowa trzeba było się dostać na rano do Szczecina, żeby popływać na oldtimerach i pośpiewać sobie. To już klimaty z innej bajki i przy innej okazji, ale ale... Ruszyliśmy koło 5 rano i na rogatkach Głogowa padł nam alternator (oczywiście nie wiedzieliśmy tego- powiedział nam później mechanik). No to zwrot przez rufę i do Serb. Tam próba wydzwonienia kogokolwiek, kto mógłby nam pomóc. A wiecie- Kapeć i Maćkowie jeszcze się nie położyli, a reszta juz nie do podźwignięcia. Kapeć bohaterski i zpełnym zaangażowaniem próbował wydzwonić Jankę, ale niestety. Później okazało się, że miał zły numer. Ale próbował. W końcu udało się i jak zwykle nieocenieni Głogowianie przybyli pod okienko z zapasowym autem. Zdążyliśmy.Po rejsach w autko i do Poznania, dokąd już przybył Medyk (ze Szwecji)i Kapeć (z Głogowa). Oraz Conor (z Formacji, a geograficznie- z Gdyni). W Domu Harcerza (impreeezaaa...) graliśmy koncert dla urodzinowych gości. W sumie ciekawie, choć ja spięty, bo gorąca linia z mechanikiem. Nocleg na obrzeżach Poznania- znowu gościnność wielka i rano, z gospodarzem na giełdę samochodową- to dopiero folklor!- po części, któe jak zawsze okazały się prawie nieosiągalne, dwa razy droższe i w rezultacie nie takie.Z alternatorem do Głogowa (bez Kapcia i Medyka, bo Całus zakończył swą jazdę) no i tam: jeszcze pół godziny, jeszcze pół godziny..., małe pół godzinki... i tak zeszło, że prawie nie zdążyliśmy na wieczór do Szczecina. Ale to inna historia.A we środę (siedzimy sobie z Jackiem na piwku w ogrodzonej i pilnie strzeżonej piwiarni na Bemowie, aż tu koło nas rozlega się skandowanie: "środa, środa, środa!"- metale cieszą się, że już środa, a nie, żeby im "Środę" zagrać:))))) ) WIELKA CZWÓRKA. 7 godzin metalu w osiemdziesięciotysięcznym tłumie. Nawet jeśli to nie jest Twoja muza, to robi wrażenie. I można się nawet ubawić. I spotkać znajomych. Ale Kapcia i Medyka (bo na tej pielgrzymce był cały Całus) nie udało się namierzyć. Trudno. Spotkamy się jutro w Łodzi:))))No i tak nam mijają dni. W dużym skrócie i z pominięciem wielu, jakże istotnych szczegółów.Niech moc będzie z WamiJurkiel (mniej)

...spaceruje pani z panem. To oczywiste. Myśmy tam nie spacerowali. Normalnie- nie pojechaliśmy do Zakopca, bo nie było po co. W końcu koncert graliśmy na Głodówce, czyli tak mniej wi... (więcej)

...spaceruje pani z panem. To oczywiste. Myśmy tam nie spacerowali. Normalnie- nie pojechaliśmy do Zakopca, bo nie było po co. W końcu koncert graliśmy na Głodówce, czyli tak mniej więcej w Bukowinie. Tatrzańskiej. Z perspektywy Trzymieścia, to prawie to samo, co Zakopane. Tak jak dla Krakowiaków (prawie Zakopane), czy ktoś mieszka w Gdańsku, czy w Gdyni, to właściwie bez różnicy. 25 kilometrów. To jest różnica. Wczoraj jechałem zagrać z Jaku-Boskim w Contraście i po raz kolejny dziwiłem się, jak to daleko.Wracamy w góry (prawie). Kto na Głodówce nie był, ten pewno nie wie, jak tam fajnie. Najpiękniejsze są widoki. Tyle, że te akurat były wyłączone. Zasięg- do pierwszego smreka. Tak było we czwartek, kiedy to graliśmy- z powodu deszczu- nie na scenie, a w jadalni. Tak było w piątek- jedyny dzień, kiedy mogliśmy iść w góry. Nie poszliśmy. Pojechaliśmy- dzięki wytrwałości Agaty i Lumbago i propozycji Ziuty (chyba)- do knajpy Bury Miś. "Knajpa" to nie jest najlepsze słowo. Trochę galeria, trochę restauracja, w każdym razie miejsce fantastyczne (w znaczeniu "nierzeczywiste") i niezwykle gościnne. Radykalna metamorfoza złomu. I to złomu w każdej postaci: od czołgowych łańcuchów jakichś, po tajemnicze urządzenia szpitalne.A w sobotę- czas wyjazdu do Krakowa (prawie w górach, jak dla mnie), gdzie wyskoczyliśmy z tortu jako prezent ślubny. No i wesele:) Już drugie zdaje się w dorobku SCOB. Wisła przepełniona nie tylko zachwytem dla "polskiej krainy", przez którą "płynie, płynie". Barka- imprezownia solidnie zacumowana, więc zabawa na całego.Przy temacie "góry- Głodówka- impreza" zawsze pojawia się (zawsze!- od jakiegoś czasu) temat spotkania z Peżotem w schronisku w Piątce. Ekipa nieznana nam (im- tym, którzy byli tam wtedy) wcześniej ale posiadająca zbliżony bagaż pokoleniowych doświadczeń i podobną frazę prozatorską. Narracja zwykle kończyła się zdaniem (w przypadku ekipy Peżota i SCOB): aleśmy się później...Niektóre opowieści powinny zaczynać się od baardzo podobnego: aleśmy się przedtem...Jurkiel (mniej)

stacyjka- stacja benzynowa; zawsze po tej stronie, po której jedziemy. No, chyba, że jesteśmy w ogromnej potrzebie, ale brzydzimy się przekraczać oś jezdni;gosia- żołądkowa gorzka; ta... (więcej)

stacyjka- stacja benzynowa; zawsze po tej stronie, po której jedziemy. No, chyba, że jesteśmy w ogromnej potrzebie, ale brzydzimy się przekraczać oś jezdni;gosia- żołądkowa gorzka; tak mawia się w różnych innych samochodach, ale nada się na potrzeby bloga. (mniej)

Tak sobie jeździmy po kraju, już to we dwóch, już to we trzech, rzadziej we czterech, spotykamy się z ludźmi, czasem gadamy, kto potrafi, ten rozmawia i śladu po tym nie ma. Najczęści... (więcej)

Tak sobie jeździmy po kraju, już to we dwóch, już to we trzech, rzadziej we czterech, spotykamy się z ludźmi, czasem gadamy, kto potrafi, ten rozmawia i śladu po tym nie ma. Najczęściej na szczęście.Ostatnio w Starym Porcie (Kraków) koleżanki od stolika (znane nam już od bardzo dawna) obiecały się odezwać. I się- jak się domyślacie- nie odezwały. No to ja postanowiłem się odezwać i ruszyć z blogiem.Nie wpisuję się już od dłuższego czasu na księgi gości, na "forumach" nie wpisywałem się nigdy (no nie- raz się wpisałem) i takie formy istnienia w przestrzeni niezbyt mnie bawią, ale co robić- obowiązek obowiązkiem jest i blog nasz musi posiadać tekst. Tylko o czym tu pisać? O ty,że pociągi są do niczego i zwykle nie o tych godzinach, kiedy są potrzebne, to już pewnie sami wiecie. Że w przydrożnych knajpach jada się dobrze albo źle, że jest tanio albo drogo, to też już wiadomo nie od dziś i Wam i nam. No, może nigdy jeszcze nie struliście się na stacyjce* podrabianą wódką (gosią*), ale co to znowu za wyczyn?No i właśnie. To po co pisać? Ja nie wiem. Ale popiszę trochę, może się wciągnę. A jeśli nie- trudno. Odpuszczę sobie.I tyle tego pisania na początek.Niech moc będzie z WamiJurkie (mniej)